Παρασκευή

Πως η Ρωσία «δημιούργησε» (μέσω Βουλγαρίας) το «Μακεδονικό ζήτημα» και γέννησε τα «Σκόπια»




1.Η Ρωσία "γεννά" τη Μ.Βουλγαρία (Συνθ.Αγ.Στεφάνου),2.Η ηρωϊκή Ελληνίδα δασκάλα Βελίκα σφαγιάζεται από τους κομιτατζήδες βούλγαρους, 3.Π.Μελάς

Πως η Ρωσία «δημιούργησε» το «Μακεδονικό ζήτημα» και γέννησε τα «Σκόπια» (και όχι μόνον). Απαρέγκλιτη επ’ αυτού η Ρωσική διπλωματία από τον Τσάρο Μ. Πέτρο (1725) έως Σοβιέτ Γιέλτσιν – μετασοβιέτ Ρωσία...
- Νο 1 συνυπεύθυνη η Βουλγαρία και (διαδοχικά) η Γιουγκοσλαβία
- Οι εκτεταμένες Βουλγαρικές θηριωδίες (σε σημείο γενοκτονίας) σε Μακεδονία – Θράκη κατά των Ελλήνων  περί το 1900 έγιναν με την υποκίνηση και στήριξη της Ρωσίας

Απόσπασμα από το βιβλίο «Το Μακεδονικόν ζήτημα», Γεωργίου Καραμέρου, 1953

Κεφάλαιον ΙΙΙ – ΡΩΣΣΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Επιλογή – επιμέλεια αποσπάσματος – μεταφορά στο διαδίκτυο: Γ. Ανεστόπουλος

Το δεύτερον ήμισυ του 18ου αιώνος η Ρωσική πολιτική συνετάχθη με την πανσλαυικήν πραγματείαν, ενώ προεβάλλετο ως σκοπός η κατάκτησις της Β.Α. Γερμανίας, της Αυστροουγγαρίας και όλης της Ελληνικής Χερσονήσου.
Η πολιτική διαθήκη του Τσάρου της Ρωσσίας Πέτρου του Μεγάλου (1682 – 1725) θεωρεί τον Ρωσσικόν λαόν ως κληθέντα ίνα κυριαρχήση εις το μέλλον απάσης της Ευρώπης. Θεωρεί τα Ευρωπαϊκά Έθνη ότι περιήλθον εις γεροντικήν κατάστασιν μικρόν απέχουσα της γεροντικής παρακμής και καταπτώσεως και ως εκ τούτου ευχερώς και ασφαλώς θα κατακτηθώσι υπό λαού αρτιπαγούς.
Η Ρωσσία είχε κηρύξει εαυτήν προστάτιδα του Χριστιανισμού της Βαλκανικής και είχε τας βλέψεις της επί του ελληνικού χώρου δια την εξυπηρέτησιν των ιμπεριαλιστικών της σχεδίων.

Η Ελληνική επανάστασις του 1821 είχε τον συσχετισμόν της με την Ρωσσικήν πολιτικήν ως υπόθεσις εξυπηρετούσα τα κατακτητικά της σχέδια για της διαλύσεως της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η Ελλάς μετά την αποτίναξιν του Τουρκικού ζυγού ετήρησε ιδίαν εθνικήν πολιτικήν επιδιώκουσα την απελευθέρωσιν των δούλων αδελφών της.
 Κατά τον Ρωσοτουρκικόν πόλεμον του 1828 – 1829 ο Νικόλαος ο Α΄διαβάς τον Δούναβιν ευρέθη προ επιτροπείας Βουλγάρων ευχαριστούντων δια την έλευσίν του προς απελευθέρωσιν αυτών ως Βουλγάρων εις ους απήντησεν ότι δεν γνωρίζει Βουλγάρους. Ο όχλος ούτος των Βουλγάρων ερωτώμενος περί της εθνικότητός του, απήντα κατά το πλείστον εις συγγενή γλώσσαν προς την Ρωσσικήν  ότι ήσαν Ρωμηοί. Πρόκειται περί απογόνων βαρβάρων φυλών, οίτινες εχρησίμευον ως οροφύλακες και φρουροί κλεισωριών επί βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Τον όχλον αυτόν περιέβαλε με στοργήν και ανέστησεν αργότερον η Ρωσσική πολιτική, ως Βουλγαρικήν φυλήν, τελούσα υπό την επήρειαν της Αγγλικής πολιτικής.

Δεν εξέλεξαν οι Ρώσσοι τους πραγματικούς σλαύους τους Σέρβους εις την εξωτερικήν πολιτικήν τους, δια δύο λόγους. Α) Η ισχυρά εθνική συνείδησις των Σέρβων θα ημπόδιζε να γίνη εύκολος λεία της Ρωσσικής πολιτικής, β) Η εκκεντρότης της Σερβίας εν σχέσει με την Κωνσταντινούπολιν.
Το 1845 ιδρύεται το πρώτον πανσλαυικόν κομιτάτον εις Μόσχαν υπό την προεδρείαν του Πρυτάνεως του Πανεπιστημίου της Μόσχας με σκοπόν, να πείση την Διεθνή γνώμην ότι οι Έλληνες είναι Βούλγαροι. Ούτω διεκήρυττον ότι η Α. Ρωμυλία, Θράκη αποτελούσι τμήματα της Βουλγαρικής επικρατείας κατοικούνται υπό Σλαύων και ότι οι κάτοικοι φαινομενικώς ήσαν Έλληνες ενώ πρόκειται περί Βουλγάρων εξελληνισθέντων.
Το 1854 κύμματα Σλαυικής προπαγάνδας εκπέμπονται από την Μόσχαν κατακλύζοντα την νυν Βουλγαρίαν, Β. Μακεδονίαν, Α. Ρωμυλίαν διακηρύττοντα εις τους πληθυσμούς ότι δεν είναι Έλληνες αλλά Βούλγαροι εξαλληνισθέντες και ενέσπειρον το μίσος εναντίον των Ελλήνων και Πατριαρχείου, ως υπαιτίων δια την απώλειαν της Βουλγαρικής ευκλείας.
Η Ρωσσική πολιτική αποκαλύπτεται από τον Τσάρον της Ρωσίας Νικόλαον τον Α΄ όστις είπεν εις τον πρεσβευτήν της Αγγλίας το 1853:

«...Δεν θέλω επιτρέψει απόπειραν αναστηλώσεως της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ούτε επέκτασιν της Ελλάδος όπως καταστή αυτή ισχυρόν κράτος. Προτιμώ να διεξαγάγω πόλεμον και να εξακολουθώ αυτόν εν όσω οι μένει εις άνθρωπος και εν πυροβόλον....».

Παραλλήλως ερρίπτετο το απατηλόν σύνθημα προς τους Έλληνας αι προρρήσεις του αγαθαγγέλου ότι «Ξανθόν γένος θ’ αναστήση την Βυζαντινήν αυτοκρατορίαν», υπονοουμένη η Ρωσσία.

Το 1866 ότε εξεράγη η Κρητική επανάστασις ο εν Κωνσταντινουπόλει Ρώσσος Πρεσβευτής Ιγνάτιεφ, όστις ευρίσκετο εις συνεχή επαφήν με το πανσλαυικόν εν Μόσχα κομιτάτον και Βουλγαρικόν κομιτάτον εις Γαλατά ως επίσης και με τον Άγγλον Πρεσβευτήν Έλιοτ εν Κωνσταντινουπόλει, δια να επιτύχη την εύνοιαν του Σουλτάνου υπέρ των Βουλγάρων παρώτρυνε τους Βουλγάρους όπως πολεμήσουν κατά των Ελλήνων εν Κρήτη. Το σχέδιον Ιγνάτιεφ επιτυγχάνει. Το 1867 υποβάλλεται αίτησις στον Σουλτάνον υπό πολλών Βουλγαρικών κοινοτήτων καθ’ ην εζήτουν ως πιστοί υπήκοοι της αυτού Μεγαλειότητος όπλα όπως μεταβώσι και πολεμήσουν, τους κοινούς εχθρούς Τούρκων και Βουλγάρων, τους Έλληνας εις Κρήτη, ενώ ουδέποτε έλαβον όπλα προς ανάκτησιν της ιδίας των ελευθερίας. Το 1869 ότε έληξε η επανάστασις της Κρήτης ο μισέλλην Ιγνάτιεφ έκρινε ότι είναι καιρός και εζήτησε την επέμβασιν του Σουλτάνου εις το θρησκευτικόν ζήτημα υπέρ των Βουλγάρων.
Το 1870 ο Σουλτάνος θέλων να εκδικηθή δια παντός μέσου τους Έλληνας και Πατριαρχείον δέχεται να υπογράψη συνταχθέν υπό του Ιγνάτιεφ αυτοκρατορικόν φιρμάνιον δια του οποίου ιδρύετο αυτόνομος Βουλγαρική Εξαρχία και ταυτοχρόνως άδειαν ιδρύσεως Βουλγαρικών σχολείων.
Η ίδρυσις της Βουλγαρικής Εξαρχίας δια της εκδόσεως φιρμανίου (10.3.70) αποτελεί επίσημον αναγνώρισιν από τον Σουλτάνον Βουλγαρικής εθνότητος με καθορισμόν μάλιστα αυθαιρέτως ορίων της επικρατείας της.
Το άρθρον 10 του φιρμανίου, κατά το οποίον «εις άλλα μέρη εκτός των άνω ηριθμημένων εάν η ολομέλεια ή 2/3 των κατοίκων επιθυμούσι να υπαχθώσι τη Βουλγαρική Εξαρχία, θα επιτρέπεται να προχωρήσωσι εις την Εξαρχίαν, αποτελεί ελαστικωτάτην διάταξιν, καίριον πλήγμα κατά των δικαίων του Πατριαρχείου  και τροφή της προπαγάνδας των κομιτάτων, διανοίγουσα πύλας εις αγριώτατον φυλετικόν διαπληκτισμόν. Την ίδυσιν της Βουλγαρικής Εξαρχίας ηυνόει και η Αγγλική πολιτική της εποχής εκείνης ως αποδεικνύεται εκ των εγγράφων του Βρεταννού πρεσβευτού εις Κωνσταντινούπολιν, Έλιοτ, υπό ημερομηνίαν 24.12.1870, προς το υπουργείον Εξωτερικών της Αγγλίας.
Το τελευταίον μέτρον της Πύλης προς απελευθέρωσιν της Βουλγαρικής εκκλησίας ενεποίησεν αρίστην εντύπωσιν επί του πληθυσμού».
Ως επίσης και ο Παπισμός εφρόντισεν δια την διάσπασιν της ενότητος της ορθοδόξου εκκλησίας εν τη Τουρκία. Το όνειρον του Πάπα ήτο τότε να μεταφέρη την έδραν εις την Κωνσταντινούπολιν και να καταστή αρχηγός απάσης της Χριστιανοσύνης.
Το 1870 αρχίζει αγών επικρατήσεως Ελληνισμού και Σλαυισμού εις την Ελληνικήν χερσόνησον.
Ο Σλαυισμός δρα χωρίς σοβαράν αντίδρασιν.
Το 1877 ο Τσάρος της Ρωσσίας Αλέξανδρος Β΄ εξέδωσε πολεμικόν διάγγελμα κατά το οποίον « η άρνησις της Τουρκίας να βελτιώση την θέσιν των χριστιανών εις την Ελληνικήν χερσόνησον τον αναγκάζει να λάβη τα όπλα εναντίον των Τούρκων.
Οι Ρώσσοι προήλασαν μέχρι των θυρών της Κωνσταντινουπόλεως και μετά τριμήνους διαπραγματεύσεις υπογράφεται η υπογράφεται η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου καθ’ ην εδημιουργήθη η Μεγάλη Βουλγαρία από Βράνιας εις Καστοριάν και των ορέων του Γράμμου συμβολής Μογλενίτσα, Αξιού Καβάλλα, αφίνουσα εκτός την Αλεξανδρούπολιν και φθάνουσαν μέχρι Ευξείνου και Δουνάβεως.
Η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου υπήρξεν η πλέον φανερά αποκάλυψις των σλαυικών σχεδίων της Ρωσσίας και ότι ήτο πρόσχημα η προστασία των χριστιανών της Ελληνικής χερσοννήσου.

Δια της συνθήκης ταύτης κατεδικάζετο εις εκβουλγαρισμόν εκατοντάδες χιλιάδων Ελλήνων. Απανταχού εις τας Μακεδονικάς πόλεις συνετάχθησαν και υπεβλήθησαν ψημίσματα διαμαρτυρίας προς τας Μεγάλας Δυνάμεις.
Προεκλήθη το επόμενον έτος η συνθήκη του Βερολίνου, καθ’ ην ελήφθησαν αι εξής αποφάσεις:
1. Η Ρωσσία ηρκέσθη εις την Βεσσαραβίαν μέχρι του Βορείου στομίου του Δουνάβεως, το Βατούμ και το Καρς.
2. Η Ρουμανία έλαβεν τα στόμια του Δουνάβεως και την Δοβρουστάν.
3. Η Σερβία έλαβεν την Νύσσαν και το Βουλγαρικόν διαμέρισμα του Πιρότ.
4. Το Μαυροβούνιον έλαβεν τα διαμερίσματα  του Νιζίτς και της Πίβας και τους επί της Αδριατικής λιμένας του Αντιβάρεως και Δουλσίνου.
5. Το Μαυροβούνιον, Σερβία και Ρουμανία ανεκηρύχθησαν καθ’ ολοκληρίαν ανεξάρτητα.
6. Η Βουλγαρία περιωρίσθη εις τα εδάφη της κυρίως Βουλγαρίας μεταξύ Δουνάβεως και Αίμου, μετά της Σόφιας και των πηγών των Ίσκερ και Στρυμώνος, αναγνωρισθείσα ως ηγεμονία ανεξάρτητος οι πολιτικοί θεσμοί της οποίας θα κατηρτίζοντο υπό την επίβλεψιν Ευρωπαϊκής επιτροπής και θα παρέμενεν φόρου υποτελής εις την Πύλην.
7.Η Α. Ρωμυλία με πρωτεύουσαν την Φιλιππούπολιν, εκηρύχθη αυτόνομος επαρχεία με χριστιανόν Διοικητήν διοριζόμενον υπό του Σουλτάνου τη συγκαταθέσει των Δυνάμεων.
8. Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη παρεχωρήθησαν εις την Αυστρίαν.
9. Η Αγγλία έλαβεν το δικαίωμα να καταλάβη την Κύπρον δια την υπεράσπισιν των κτήσεων του Σουλτάνου της Μ. Ασίας, κατόπιν μυστικής μετ’ αυτού συνθήκης, ην τότε το πρώτον ανεκοίνωσεν.
10.Αι απαιτήσεις της Ελλάδος ελήφθησαν υπ’ όψιν κατόπιν ζωηρών παραστάσεων της Γαλλίας και εξουσιοδοτήθη αύτη να διαπραγματευθή απ’ ευθείας μετά της Πύλης την διαρρύθμισιν των κοινών συνόρων των (λόγω δυστροπίας της Τουρκίας μόνον το 1881 επετεύχθη και τότε τη μεσολαβήσει των Δυνάμεων του Νομού Άρτης και της Θεσσαλίας Νοτίως του Ολύμπου, δια της από 22 Μαΐου Ελληνοτουρκικής συνθήκης.
Τέλος η Ρωσική πολιτική ήναψε την θρυαλλίδα ταραχών εις τα Βαλκάνια δια της ιδρύσεως το 1893 της Βουλγαρικής οργανώσεως Β.Μ.Ρ.Ο. εν η ησκείτο ρωσσική πρακτορειακή δράσις, και ενεπνέετο αύτη υπό του πανσλαυϊσμού.

Η επαναστατική δράσις της οργανώσεως ταύτης ως θα ίδωμεν κατωτέρω επήνεγκε σύγχυσιν εις τους διεθνείς κύκλους και πολλάκις επηρέασε τας αποφάσεις των υπέρ της Βουλγαρίας.
Η Σοβιετική επεκτατική πολιτική εις την Βαλκανικήν αντιμετώπισε το Μακεδονικόν ζήτημα δια της, ιδρύσεως της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας οργάνου συντονισμού της Δράσεως των Κομμουνιστικών κομμάτων της Βαλκανικής, ήτις και προσεχώρησεν πάραυτα εις την Γ΄ Διεθνή ως ιδρυτικόν μέλος αυτής.


Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία (Β.Κ.Ο.).

Την 15.7.1920 ιδρύθη εν Σόφια η Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία υπό των αντιπροσώπων των Κομμουνιστικών Κομμάτων των Βαλκανικών χωρών με σκοπόν:
Την κοινωνικήν Επανάστασιν εις την Βαλκανικήν.
Την απελευθέρωσιν των καταδυναστευομένων Βαλκανικών Εθνοτήτων και
Την αυτοδιάθεσίν των ήτις ωδήγει εις μιαν Βαλκανικήν Σοσιαλιστικήν Σοβιετικήν Ομοσπονδίαν.
Η Διοίκησις της Β.Κ.Ο. ήτο υπό πενταμελή επιτροπήν, της οποίας έκαστον μέλος ελαμβάνετο εκ της χώρας εκείνης ήτις θα είχε ανάλογον αριθμόν μελών εις το κόμμα. Η Βουλγαρία ηρίθμει 60,000 μέλη και είχε 3 αντιπροσώπους εν τη επιτροπή, εις Γιουγκοσλαύος και εις της Ρουμανίας, η Ελλάς και Τουρκία μη διαθέτουσαι την βάσιν εις αριθμόν μελών δεν αντεπροσωπεύοντο εις την Κεντρικήν Επιτροπήν δηλ. η Β.Κ.Ο. ήτο εις Βουλγαρικάς χείρας. Τον Μάιον 1921 έλαβε χώραν Τακτική Διάσκεψις με θέμα το Καταστατικόν της Β.Κ.Ο. όπερ και εψηφίσθη.
Ταυτοχρόνως, κατά την εν Μόσχα σύνοδον του 3ου Συνεδρίου της Γ΄Διεθνούς ετέθη το ζήτημα αυτονομήσεως της Μακεδονίας υπό του Βουλγάρου Κολλάρωφ και εζητείτο η αποδοχή του εκ των λοιπών Βαλκανικών αντιπροσώπων. Η πρότασις της Βουλγαρικής αντιπροσωπείας απεκρούσθη υπό των λοιπών αντιπροσώπων κομμουνιστών της Βαλκανικής. Έλλην αντιπρόσωπος ήτο ο τότε Γενικός Γραμματεύς του Κ.Κ.Ε. Γεωργιάδης όστις θορυβείς παρουσιάσθη εις τον Λένιν και εξέθεσε ότι, μια τοιαύτη τακτική θα ημπόδιζε την ανάπτυξιν του Κ.Κ. εν Ελλάδι.
Ο Λένιν τον καθησύχασε πλην όμως ο Γεωργιάδης αντελήφθη ότι αντιμετώπιζε πολιτικήν γραμμήν της Γ΄Διεθνούς άκαμπτον και ότι ουδείς ηδύνατο να υψώση ανάστημα ή να παρεκλίνη ταύτης. Επιστρέψας εις την Ελλάδα απεσχίσθη του Κόμματος δηλώσας ότι ο ρόλος του Κ.Κ.Ε. είναι αντεθνικός.
Τον Δεκέμβριον 1923 έλαβε χώραν εις Μόσχαν το 6ον Συνέδριον της Β.Κ.Ο. και ταυτοχρόνως το 4ον Συνέδριον της Γ΄Διεθνούς με κοινόν θέμα αμφοτέρων την αυτονόμησιν της Μακεδονίας.

Οι Βούλγαροι επανήλθον απαιτητικοί και εζήττησαν όπως υιοθετηθή το σύνθημα «Αυτονομία της Μακεδονίας». Η πρότασις των Βουλγάρων ψηφίζεται παρά την διαφωνίαν των αντιπροσώπων Τουρκίας και Γιουγκοσλαυίας.

Η απόφασις επικυρούται υπό της Γ΄Διεθνούς.

Έλλην αντιπρόσωπος του Κ.Κ.Ε. ήτο ο Σαργολόγλου όστις και έλαβε 7.500 δολλάρια δια την ενίσχυσιν του Κομμουνιστικού κόμματος εν Ελλάδι, εκ της Γ΄Διεθνούς ως πρώτην δόσιν.
Η ψηφισθείσα εισήγησις του Βουλγάρου Κολλάρωφ είχε ως εξής:

Τόσον η Μακεδονία (Ελληνική, Σερβική, Βουλγαρική και Αλβανική), όσον και η Θράκη (Ελληνική, Τουρκική και Βουλγαρική) οικούνται από πληθυσμούς οίτινες ως προς την εθνικότητα δεν είναι ούτε Έλληνες, ούτε Σέρβοι, ούτε Αλβανοί, ούτε Τούρκοι, ούτε Βούλγαροι, αλλά Μακεδόνες με καθαρώς Μακεδονικήν συνείδησιν της δε Θράκης με συνείδησιν Θρακικήν. Κατά συνέπειαν οι λαοί ούτοι ως έχοντες ιδιαιτέραν εθνικήν συνείδησιν, έχουσι το δικαίωμα αυτονομίας και ανεξαρτησίας».

Το 1924 συνήλθον εις Μόσχαν το 7ον Συνέδριον της Β.Κ.Ο. και 5ον της Γ΄Διεθνούς. Οι Βούλγαροι αντιπρόσωποι Γ. Δημητρώφ και Β. Κολλάρωφ επανήλθον επί του ζητήματος της αυτονομίας της Μακεδονίας και απήτησαν όπως η απόφασις καταστή υποχρεωτική δια τα λοιπά κομμουνιστικά κόμματα της Βαλκανικής, οι Ρώσσοι αντιπρόσωποι επενέβησαν και έρριψαν το Σύνθημα «Ανεξάρτητον Μακεδονικόν Κράτος», υποκρύπτον την περαιτέρω ενσωμάτωσίν του εις την Βουλγαρίαν. Το νέον σύνθημα εγκρίνεται μειοψηφούντος του Γιουγκοσλαύου αντιπροσώπου και καθίσταται υποχρεωτικόν δι’ όλα τα Κομμουνιστικά κόμματα της Βαλκανικής.
Η νέα πολιτική γραμμή της Κομιντέρν έθετε ζήτημα αμέσου δημιουργίας ανεξαρτήτου Μακεδονικού Κράτους, εντός του υφισταμένου εν τη Βαλκανική Καθεστώτος. Μέλος της Γιουγκοσλαυϊκής Κομμουνιστικής αντιπροσωπείας ήτο ο Ιωσήφ Μπρος ο νυν Τίτο μέλος τότε της Κ.Ε. του Κ.Κ.Γ.
Αντιπρόσωποι Έλληνες Κομμουνισταί ήσαν οι Μάξιμος και Πουλιόπουλος και άμα τη επιστροφή των εις την Ελλάδα ήρχισε αμέσως να ρίπτεται εις τας λαϊκάς μάζας το νέον σύνθημα η δημιουργία Ανεξαρτήτου Μακεδονικού Κράτους εντός των υφισταμένων κοινωνικών καθεστώτων και ουχί μετά την επικράτησιν της Κομμουνιστικής επαναστάσεως ως το παλαιόν σύνθημα «Αυτονομία της Μακεδονίας». Η Κομιντέρν κατά την από 1924 – 1935 περίοδον διεπίστωσε ότι η τακτική της ανεξαρτήτου Μακεδονίας προεκάλει σοβαράς αντιστάσεις εντός του Κ.Κ.Ε. και Κ.Κ. Γιουγκοσλαυΐας παρεμποδιζούσας την ανάπτυξιν των δι’ ο ήχθη εις την απόφασιν ν’ αλλάξη πολιτικήν γραμμήν. Από του 1935 εχάραξε την πολιτικήν, των «Λαϊκών Αντιφασιστικών Μετώπων» και έρριψε το σύνθημα «Πλέρια ισοτιμία». Η στροφή της πολιτικής της Κομιντέρν ήτο η ουσιαστική διάλυσις της Β.Κ.Ο. Από τον Β΄Παγκόσμιον Πόλεμον ενδιαφερομένη η Σοβιετική πολιτική όπως ενισχύση το κίνημα των παρτιζάνων του Τίτο ηυνόει την διδομένην λύσιν υπό του Κ.Κ. Γιουγκοσλαυΐας.
Ως θα είδωμεν εις επόμενον κεφάλαιον ο Τίτο αντιμετώπισε το πρόβλημα των Σλαυϊκών μειονοτήτων του Νότου δια της ιδρύσεως ομοσπονδιών εν αις και η Μακεδονία (Σερβική, Ελληνική, Βουλγαρική) με προοπτικήν ενσωματώσεως και της Βουλγαρίας. Αι αντιλήψεις του φαίνεται να ήσαν επηρεασμέναι από τον προκάτοχόν του Μάρκοβιτς όστις εις το αποκηρυχθέν υπό της Μόσχας βιβλίον του «ΕΘΝΙΚΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ» υπεστήριξε ότι το Μακεδονικόν αποτελεί εσωτερικόν ζήτημα της Μακεδονίας και όχι των Μακεδόνων.
Από την εποχήν της ρήξεως Τίτο Κομινφόρμ τα Σοβιέτ επανήλθον εις την παλαιάν τροχιάν στο σύνθημα «Πλέρια Ισοτιμία» με προοπτικήν ενσωματώσεως της Μακεδονίας (Ελληνικής, Γιουγκοσλαυϊκής) εις την Βουλγαρίαν.

Κεφάλαιον IV – Η Πολιτική των Βουλγάρων

Η Βουλγαρία από τας πρώτας ημέρας της ανακηρύξεώς της ως κράτος κατέστη πεδίον εξορμήσεως της σλαυϊκής δράσεως κατά της Μακεδονίας και Θράκης, με συμπαραστάτην και υποστηρικτήν την Ρωσσικήν πολιτικήν.
Το 1885 εγένετο το πρώτον πραξικόπημα καταλήψεως εν μια νυκτί της Ελληνικής Αν. Ρωμυλίας υπό των Βουλγαρικών στρατευμάτων με σύγχρονον κήρυξιν ενσωματώσεώς της εις την Βουλγαρίαν.

Αι διαμαρτυρίαι της Ελλάδος επνίγησαν υπό των Δυτικών Δυνάμεων δια του γενικού αποκλεισμού των Ελληνικών παραλίων και κατά το επόμενον έτος, κατά την συνδιάσκεψιν του Βουκουρεστίου, δια της επιδικάσεως της Αν. Ρωμυλίας εις την Βουλγαρίαν.

Αι Αγγλικαί απόψεις της εποχής εκείνης ήσαν ότι η Βουλγαρία με πληθυσμόν ουχί σαφώς σλαυϊκόν, φθάνουσα μέχρι του Αιγαίου, θα ήτο ολιγότερον προσιτή εις τους Ρώσσους ενώ δια της επαφής της προς την θάλασσαν θα υφίστατο θετικώς την επίδρασιν της Αγγλίας.
Το κομιτάτον εν Μακεδονίαν κατόπιν της επιτυχούς αρπαγής της Αν. Ρωμυλίας εγκαινιάζει νέαν περίοδον διωγμών και δηώσεων του Ελληνικού στοιχείου.
Άπαντες οι Ελληνόπαιδες από 6 – 12 ετών υποχρεώνονται να φοιτούν εις Βουλγαρικά σχολεία.
Δια νόμου απηγορεύθη η Ελληνική γλώσσα. Αι Ελληνικαί  κοινότητες απέστελλον επιτροπάς διαμαρτυρίας εις την Σόφιαν αίτινες κατά την επιστροφή εδολοφονούντο. Κυκλοφορούν  ευρέως προπαγανδιστικά φυλλάδια δι’ ων προσπαθούν να πείσουν την Δύσιν ότι η Μακεδονία είναι Βουλγαρική με πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκην και ότι οι Ελληνικοί πληθυσμοί είναι Βούλγαροι εξελληνισθέντες.
Εις τα έντυπα προσπαθούν να παρουσιάσουν Βουλγάρους τους αρχαίους Μακεδόνες και ότι ο Μ. Αλέξανδρος και Αριστοτέλης ήσαν πρόγονοι των σημερινών Βουλγάρων.
Τους αντιδρώντας Έλληνας απεκάλουν «Γραικομανείς» και ούτοι ήσαν τα θύματά τους.
Η Σλαυϊκή προπαγάνδα κατόρθωσε να δημιουργήση τοιαύτη σύγχυσιν εις την Μακεδονίαν ούτως ώστε εις μίαν και την αυτήν οικογένειαν να παρατηρήται το φαινόμενον, άλλοι μεν να θεωρούσι εαυτόν Βουλγάρους έτεροι δε Έλληνες. Έχομεν και παράδειγμα, οικογένειαν Έλληνος πρώην Υπουργού διαμένουσα εν Φιλιππουπόλει και εκβουλγαρισθείσα καθύβρισε τούτον ως αρνησιπάτριδα.
Το 1895 οι Μακεδόνες αντιμετώπιζον την εξής κατάστασιν συνεπεία των Βουλγαρικών πιέσεων:
Φτώχεια, δολοφονίας, βαρυτάτην φορολογίαν.
Τα Ελληνικά σχολεία σχεδόν εγκαταλελλειμένα.
Διακοπή πάσης επικοινωνίας μετά του Ελληνικού Κράτους.
Αδιαφορία της Ευρώπης δια τα εις βάρος του Ελληνισμού συμβαίνοντα τουναντίον και ενθάρρυνσις των Βουλγαρικών ληστρικών ενεργειών.
Βουλγαρική προπαγάνδα διαθέτουσα άφθονο χρήμα εχρησιμοποίει όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα εναντίον των ανθισταμένων.
Είναι να θαυμάζη κανείς τους Μακεδόνας που διετήρησαν τον εθνισμόν των.
Οι Βούλγαροι το 1893 ίδρυσαν την Μακεδονικήν επαναστατικήν οργάνωσιν ΒΑΤΡΕΣΝΑ ΜΑΚΕΝΤΟΣΚΑ ΡΕΒΟΛΟΥΤΣΙΟΝΕΡΝΑ ΟΡΓΚΑΝΙΖΑΤΣΙΑ (Β.Μ.Ρ.Ο.) υπό τους ΓΚΟΤΣΕ ΝΤΕΛΤΕΦ, ΓΚΡΟΥΕΦ και άλλων μεταξύ των οποίων και ο σημερινός ηγέτης της Γιουγκοσλαυϊκής Μακεδονίας, Δημήτρης Βλαχώφ.
Ήτο διηρημένη εις δύο κλάδους συσχετισθέντας με την τακτικήν δράσεώς των.
Α) Εις αυτονομιστάς με σύνθημα «η Μακεδονία δια τους Μακεδόνας». Δια να λάβη τις σαφή εικόνα της δράσεως θα την παραλληλίσωμε με την επί των ημερών της κατοχής Σλαυϊκήν οργάνωσιν του ΚΚΕ, το ΕΑΜ – όπως ενεφανίσθη το ΕΑΜ ως εθνικόν μέτωπον και εκάλει προς εγγραφήν, μέλη οιασδήποτε πολιτικής αποχρώσεως δια την δημιουργίαν εθνικής αντιστάσεως εναντίον των κατακτητών, με προοπτικήν την περαιτέρω προώθησιν των μελών του εις τα δίκτυα του ΚΚΕ, ούτω και η ΒΜΡΟ των αυτονομιστών είχε εφαρμόσει τας ιδίας σλαυικάς μεθόδους, τα ίδια μέσα. Ενεφανίζετο με προσωπείον καθαρώς επαναστατικόν και εκάλει προς εγγραφήν μέλη οιασδήποτε εθνικότητος υπό την σημαίαν της αυτονομίας της Μακεδονίας.
Διεκήρυσσεν εις τους Βουλγαρικούς πληθυσμούς ότι ο Τσάρος της Ρωσσίας παραγγέλει «ήγγιγεν η ώρα της ελευθερίας και ότι πρέπει να εξεγερθώμεν». Ετοποθέτουν όπισθεν της εικόνος του Χριστού γραμμόφωνον και επανελάμβανε τα υπό του Τσάρου παραγγελόμενα, συνάμα εγγυώμενον εις τας Βουλγαρίδας ότι οι άνδρες των πίπτοντες υπέρ της ελευθερίας αναστήσονται μετά 40 ημέρας!
Εις τους Ελληνικούς πληθυσμούς επειδή τοιαύτα τεχνάσματα δεν εγένοντο πιστευτά, διέδιδον ψευδείς ειδήσεις από οργανωμένα χαλκεία ψευδών ειδήσεων εις Μοναστήριον και αλλαχού. Ότι ο Βασιλιάς των Ρωμηών κατέλαβε τα Ιωάννινα και κατευθύνεται προς Φλώρινα για να μας ελευθερώση.
Οι αυτονομισταί υπεστήριζον την κατά στάδια, ενσωμάτωσιν της Μακεδονίας εις την Βουλγαρίαν έχοντες προ οφθαλμών το παράδειγμα της Α. Ρωμυλίας και ως πρώτον αντικειμενικόν σκοπόν ετοποθέτουν την δημιουργίαν Μακεδονικής εθνολογικής οντότητος.

Β) Ο έτερος κλάδος της ΒΜΡΟ ήτο των Βεργοβιστών. Σωβινισταί Βούλγαροι υπό τον στρατηγόν Τσάντεφ και βοηθόν τον Πρωτογέρωφ. Ούτοι βάσει των επιχειρημάτων της γλωσσικής συγγενείας των Μακεδόνων και Βουλγάρων εζητούσαν την ενσωμάτωσιν της Μακεδονίας εις την Βουλγαρίαν ως ιστορικόν δικαίωμα.
Το 1895 ωργανώθησαν υπό της ΒΜΡΟ ορδαί συμμοριτών, αίτινες επέδραμον εις την Βόρρειον και Β.Α. Μακεδονίαν και ήρξαντο δράσεως εκβουλγαρισμού των Μακεδόνων.
Από του 1899 η ΕΜΕΟ περιέρχεται εις χείρας των Βερχοβιστών και άρχεται η τρομοκρατία του Ελληνισμού της Μακεδονίας και ολιγότερον του Σερβικού στοιχείου με σκοπόν τον βίαιον εκβουλγαρισμόν δια την εν καιρώ κατάκτησιν της Μακεδονίας υπό των Βουλγάρων.
Κρητική επανάστασις και ο ατυχής Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 επεδείνωσαν την θέσιν των Μακεδόνων.
Οι Τούρκοι ουχί μόνον ηνείχοντο τας Βουλγαρικάς θηριωδίας αλλά και ηυνόουν ταύτας. Παρεχώρησαν μάλιστα στους Βουλγάρους δύο βεράτια μητροπολιτών δια την ουδετερότητά των κατά τον πόλεμον.
Η Βουλγαρική Κυβέρνησις ενίσχυε δι’ αφθόνων μέσων και χρήματος το κομιτάτον. Τούτο επεξέτεινεν την δράσιν του εξαποστέλον πράκτορας εις όλας τας πρωτευούσας της Ευρώπης, οίτινες εξηγόραζον ωρισμένα έντυπα δια την καλλιέργειαν υπέρ των Βουλγάρων, ευμενούς ατμοσφαίρας.
Ισχυραί συμμορίαι βουλγαρικαί διοικούμεναι υπό βουλγάρων αξιωματικών επέδραμον κατά της Μακεδονίας.
Ο Άγγλος πρόξενος Θεσσαλονίκης δίδει εικόνα της επακολουθείσης καταστάσεως εις επίσημον έκθεσίν του τω 1902 αναφέροντας ότι κατά χιλιάδας εφονεύθησαν οι Έλληνες κατά τα τελευταία 6 έτη.
Το 1903 εξεδόθη κυανή βίβλος υπό της Βρεταννικής Κυβερνήσεως:
«Αθώων και αόπλων εκβιάσεις, ληστείαι, δολοφονίαι ανδρών και γυναικών, ανελεήμονα βασανιστήρια, ιερέων, ιατρών και διδασκάλων, κατακρεουργήσεις, ναών εμπρησμοί, αναρχική δυναμίτις κατά παντός φίλου της τάξεως και του νόμου. Καταστροφαί Χριστιανών Ορθοδόξων και μουσουλμάνων, γενική τρομοκρατία, πλημμύρα αίματος δι’ αρπαγών, σφαγών...»
Τουρκική επέμβασις σημειούται εναντίον των κομιτατζήδων τω 1902 και τη μεσολαβήσει των Μ. Δυνάμεων, εχορηγήθη γενική αμνηστεία εις τους Κομιτατζήδες.
Αμέσως μετά την αμνηστείαν η δράσις των Κομιτατζήδων συνεχίζεται και συγχρόνως τα κομιτάτα υποβάλλουν σχέδιον μεταρρυθμίσεων εις τας Μ. Δυνάμεις.
Το σχέδιον ήτο, η αναγνώρισις των απαιτήσεων της Βουλγαρίας επί της Μακεδονίας με ηυξημένα όρια Περιοχής εκείνης του Αγίου Στεφάνου ήτοι προσθέτοντες τας περιοχάς Καστοριάς, Καϊλαρίων, Βοδενών, Θεσσαλονίκης, ζητούντες ουσιαστικώς αυτονόμησιν εχούσης βουλγαρικήν ολόκληρον την κρατικήν μηχανήν και γλώσσαν.
Αι Μ. Δυνάμεις ανέθεσαν εις την Αυστρίαν και Ρωσσίαν την μελέτην των προτάσεων των κομιτάτων και αι Κυβερνήσεις των δύο χωρών υπέβαλον εις την Πύλην ίδιον σχέδιον έχον ως ακολούθως:
«Αι Κυβερνήσεις Ρωσσίας και Αυστρίας ορμώμεναι εξ ειλικρινούς επιθυμίας να τεθή τέρμα εις τας ταραχάς τας από τινός χρόνου κρατούσας εις τα Βαλκάνια – Θεσσαλονίκης, Κοσσυφοπεδίου και Μοναστηρίου κατέληξαν εις την πεποίθησιν ότι ο σκοπός ούτος δύναται να επιτευχθή μόνον δια μεταρρυθμίσεων ικανών να βελτιώσουν την θέσιν των εν τοις Βαλκανίοις οικούντων χριστιανικών λαών ήτοι διορισμός Γενικού επιθεωρητού Μακεδονίας έχοντος υπό τας διαταγάς  του αστυνομίαν και χωροφυλακήν με άνδρας χριστιανούς υπό ευρωπαίον αξιωματικόν κλπ».
Ο Σουλτάνος απεδέχθη το σχέδιον και διώρισε Γενικόν Επιθεωρητήν Μακεδονίας τον Χουσεΐν Χιλμή Πασσά έχοντα υπό τας διαταγάς του Βέλγους και Σουηδούς αξιωματικούς και συστήσας υποτυπώδη χωροφυλακήν.
Η κατάστασις κατόπιν τούτου εξετραχύνθη και επί τη προόψει εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων η Βουλγαρία απέστειλε στίφη κομιτατζήδων άριστα εξωπλισμένων τω 1903 εναντίον της Μακεδονίας.
Εις Θεσσαλονίκην εσημειώθησαν  δυναμιστικαί ενέργειαι ως η ανατίναξις γαλλικού ατμοπλοίου εις τον λιμένα της Θεσσαλονίκης, του Υποκαταστήματος Οθωμανικής Τραπέζης, του Ορθοδόξου Μητροπολιτικού Ναού, του Ταχυδρομείου, του Εθνικού θεάτρου και πολλών Ελληνικών καταστημάτων.
Τα εγκλήματά των οι Βούλγαροι διεσάλπιζαν ως εθνικήν επανάστασιν και ως προοίμιον Μεγάλης εθνικής επαναστάσεως της Μακεδονίας.
Παρόμοιαι ενέργειαι εγένοντο εις Μοναστήρι, αποτυχούσαι.
Τα κομιτάτα δεν είδον την αναμενομένην εντύπωσιν, ως ανέμενον, της επαναστάσεως του Βουλγαρικού λαού εν Μακεδονία.
Προώθησαν τας ενεργείας των εις την κοιλάδα του Μοναστηρίου Περλεπέ όπου κατώρθωσαν και ενέσπειραν τον φανατισμόν εις τους χωρικούς διά ψευδών διαδόσεων. Ο Στρατός του Τσάρου και ο Ελληνικός Στρατός καταφθάνουν, διέδιδον, κατέλαβαν ήδη τα Ιωάννινα παρέσυραν ούτω τους χωρικούς να βάλουν φωτιά στα σιτηρά και εις τα οικήματα των τσιφλικάδων προκαλέσαντες την καταστρεπτικήν επέμβασιν του Τουρκικού Στρατού.
Τραγική μοίρα ανέμενεν το Κρούσοβον, το οποίον εκύκλωσε ο Βούλγαρος Ιβάνωφ με 300 – 350 κομιτατζήδες. Η εκ των 50 ανδρών Τουρκική φρουρά διέφυγε. Οι Βούλγαροι εισελθόντες ανενόχλητοι εφόνευσαν 10 γυναικόπαιδα Τούρκων και 5 προύχοντες Έλληνας. Προέβησαν εις εμπρησμούς, λεηλασίας, επεστράτευσαν και τους κατοίκους δια την κατασκευήν χαρακωμάτων και δι’ εντυπωσιακούς λόγους εσχημάτισαν Κυβέρνησιν Κομιτάτου από Κομιτατζήδες η οποία έκτοτε διατυμπανίζεται ως πρώτη εν τη ιστορία Μακεδονική Κυβέρνησις.
Μετά 10 ημέρας συνεκεντρώθησαν περί το Κρούσοβον 3000 Τούρκοι με 18 πυροβόλα. Έλαβον χώραν μικροσυμπλοκαί καθ’ ας εφονεύθη ο Ιβάνωφ. Κατόπιν διαπραγματεύσεων οι Κομιτατζήδες αφέθησαν ελεύθεροι.
Οι Τούρκοι εισελθόντες εις την πόλιν κατέστρεψαν ταύτην εκ θεμελίων.

Η πόλις ηρίθμει 8.000 βλαχόφωνους και 2.000 σλαυόφωνους Έλληνας.

Η καταστροφή του Κρούσοβου διαφημίζεται ως επανάστασις Ιλι-Ντεν (Ηλιού Ημέρα) ως εθνική εξέγερσις των Βουλγάρων εν Μακεδονία.

Η Βουλγαρία με την ψεύτικην αυτήν επανάστασιν εν συνδιασμώ με συλλαλητήρια άτινα διωργάνωσε εις τας ευρωπαϊκάς πρωτευούσας, εζήτει την εφαρμογήν του σχεδίου των μεταρρυθμίσεων.

Τον Σεπτέμβριον του 1903 συνέρχονται εις Μυρτστέγ της Αυστρίας οι Αυτοκράτορες Αυστρίας και Ρωσσίας και ενέκρινον το σχέδιον όπερ επέδωσαν εις τον Σουλτάνον και ετέθη εις εφαρμογήν.
Τα κύρια σημεία του σχεδίου ήσαν διορισμός πολιτικών πρακτόρων Ρώσσων και Αυστριακών παρά τω Τούρκω Γενικώ Επιθεωρητή.
Διοργάνωσις αστυνομίας και Χωροφυλακής από ευρωπαίον στρατηγόν.
Γενική αμνηστεία.
Η κατάστασις κατ’ ουδέν βελτιούται εις την Μακεδονίαν.
Οι Ρώσσοι αξιωματικοί της Χωροφυλακής υπεβοήθουν παντοιοτρόπως τους κομιτατζήδες προπαγανδίζοντες και αυτοί μεταξύ των σλαυοφώνων πληθυσμών ότι δεν είναι Έλληνες αλλά Βούλγαροι.
Το 1904 νέαι Βουλγαρικαί συμμορίαι επέδραμον κατά της Μακεδονίας και υπό τα όμματα της Ευρωπαϊκής αστυνομίας ελειτούργει κομιτατζοδικείον και Έλληνες πατριώτες απηγχονίζοντο.
Ο αρχηγός της Αγγλικής αποστολής Συν/χης Έλιοτ συλλαμβάνεται αιχμάλωτος υπό των Τούρκων εις συμπλοκήν μετά κομιτατζήδων.

Ο Ελληνισμός της Μακεδονίας υφίσταται φρικτάς δοκιμασίας την εποχήν εκείνην εκ των Κομιτατζήδων με συμπαράστασιν των Ευρωπαίων προστατών των.
Ο κίνδυνος ήτο μέγας. Οι Έλληνες ευρίσκοντο υπό απηνή διωγμόν. Δεν υπήρχε καιρός δι’ αναμονήν. Η φτωχή τότε και αιμόφυρτος Ελλάς μετά τον ατυχή πόλεμον του 1897 έπρεπε να εύρη δυνάμεις δια να κτυπήση τον άσπονδον και άγριον επιδρομέα.
Η ακατάβλητος ελληνική φυλή μέσα από την τέφρα της Φοίνικος ξαναγεννιέται, ξεπετά νέαν ζωήν.
Η ζωτικότης της αιωνίας φυλής εκπλήσσει τον κόσμον άλλην μίαν φοράν.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ V – ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ

Εις την περιοχήν Κορεστίων και Καστοριάς ενεφανίσθησαν δύο ανταρτικά Σώματα υπό τον Καπετάν ΚΩΤΤΑΝ και Καπετάν ΒΑΓΓΕΛΗΝ πλην όμως μετά βραχείαν δράσιν εναντίον των Κομιτατζήδων ενέπεσαν εις ενέδρας Τουρκικού Στρατού και εξοντώθησαν οι δύο Πρόδρομοι της Ελληνικής Αμύνης.
Ο εν Μοναστηρίω Έλλην γραμματεύς του εκεί Προξενείου μας Ίων Δραγούμης υπέβαλε έκθεσιν εις την Κυβέρνησιν δι’ ης επρότεινε ενεργόν δράσιν των Ελλήνων εναντίον των Κομιτατζήδων, υπό το αυτό πνεύμα υπέβαλον εις την Κυβέρνησιν εκθέσεις οι επίσκοποι Καστοριάς Καραβαγγέλης, Μοναστηρίου Φορόπουλος και ο Δράμας Χρυσόστομος ο βραδύτερον εθνομάρτυς Σμύρνης.
Εκ παραλλήλου εις Αθήνας ελάμβανον χώραν ζυμώσεις με σκοπόν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον και επέμβασιν της Ελληνικής Κυβερνήσεως.
Εις την οικίαν του Ανθ/γού Πυρ/κού Παύλου Μελά εν Αθήναις έλαβε χώραν συγκέντρωσις υπό την Προεδρείαν του δημοσιογράφου Δημ. Καλαποθάκη καθ’ ην απεφασίσθη να προταθή εις την Κυβέρνησιν Θεοτόκη όπως αποστείλη αξιωματικούς προς μελέτην της καταστάσεως εν Μακεδονία.
Η Κυβέρνησις υιοθετήσασα την πρότασιν ταύτην απέστειλε τους Υπολ/γούς Αλεξ. Κοντούλη και Αναστ. Παπούλαν και Ανθ/γούς Παύλον Μελάν και Γ. Κολοκοτρώνην. Οι δύο τελευταίοι αξιωματικοί, μετά την επιστροφήν των επρότειναν ενεργόν δράσιν προς ην διεφώνησαν οι υπολοχαγοί Κοντούλης και Παπούλας.
Τω 1904 ιδρύεται εν Αθήναις Μυστικόν Μακεδονικόν Κομιτάτον υπό του Δημ. Καλαποθάκην και ταυτοχρόνως λαμβάνεται απόφασις της Κυβερνήσεως όπως αντιταχθή ενεργός  άμυνα κατά των ορδών των Κομιτατζήδων....

σχετικά:

Τετάρτη

Πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχασε την "μάχη" της ονομασίας των Σκοπίων...

Ο ύποπτος ρόλος Ελληνοαμερικανών "ηγετών" (1993)
Image result for chris Spyrou
Απόσπασμα ομιλίας του Κρις Σπύρου, πρ. πρόεδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας Νιού Χαμσάιρ, ΗΠΑ και πρ. υποψήφιου κυβερνήτη της, σ' εκδήλωση της "Ένωσης των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων" στην Αθήνα...

«... Στη χρονική αυτή διάρκεια συναντήθηκα αρκετές φορές με τους Συμβούλους του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού και πέρασα και τα Χριστούγεννα του ’92 και την Πρωτοχρονιά του 1993 στην Αθήνα. Συνέβαλα επίσης και στην προετοιμασία του τότε Έλληνα Υφυπουργού Εξωτερικών Ανδρέα Ανδριανόπουλου, ο οποίος ταξίδευε στη Νότιο Αμερική σε μια αποστολή να ζητήσει υποστήριξη από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και από την Ελληνοαμερικανική ηγεσία ενάντια στην προσπάθεια της Κυβέρνησης Μπους. Στο υπόμνημά μου προς τον κ. Τσίλα με ημερομηνία 31/12/1992 πρότεινα στις Ηνωμένες Πολιτείες ο κ. Ανδριανόπουλος να έρθει σε επαφή με τους Μάϊκλ Δουκάκη, Πόλ Τσόγκα, Φίλ Αγγελίδη, Μάϊκ Πάνο, 'Aγγελο Τσακόπουλο, Νίκ Μητρόπουλο και Τζόρτζ Στεφανόπουλο. Στο υπόμνημά μου συμπεριέλαβα τα τηλέφωνα σπιτιού και τα προσωπικά τηλέφωνα του καθενός τους.
Όπως αργότερα αποδείχτηκε δεν ξέραμε πολλά για το τι ακριβώς συνέβαινε με το Μακεδονικό θέμα. Είναι τώρα όμως ξεκάθαρο ότι η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν με αντιφατικές στρατηγικές. Δημόσια και επίσημα η Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν να αποτρέψει την Κυβέρνηση Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας". Παρασκηνιακά όμως η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε ένα σύνθετο όνομα που θα ήταν κάπως παραδεκτό και θα είχε λιγότερο πολιτικό κόστος.
Είναι τώρα προφανές ότι αυτή η στρατηγική εφαρμόστηκε παρασκηνιακά για αρκετό χρονικό διάστημα από τον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό. Ακούστε τι είπε σε μια πρόσφατη δήλωσή του ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Αντώνης Σαμαράς, στην εκπομπή «Οι φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά, στο τηλεοπτικό κανάλι “MEGA” στις 16/11/2004.
"Εκείνη την στιγμή στη σύσκεψη αυτή (6 Μαρτίου) ενόψει του γεγονότος ότι εγώ έπρεπε σε τρεις ημέρες να πάω στις Βρυξέλες να συζητήσω με Μπέικερ και Υπουργούς των Εξωτερικών, ο Μητσοτάκης λέει πρέπει να έχουμε μια δεύτερη γραμμή άμυνας. Τι θα γίνει εάν οι Αμερικανοί δεν θελήσουν να αναγνωρίσουν αυτό το οποίο έχουν αναγνωρίσει οι Ευρωπαίοι, τους τρεις όρους;
Μα δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεχθούν παρά εάν εμείς δεν δώσουμε την μάχη. Μου λέει δεν σου κρύβω, παρουσία των άλλων, ότι εγώ το θέμα του ονόματος δεν το θεωρώ σημαντικό. Λέω τότε κύριε Πρόεδρε, μου λέτε αυτό που έχετε πει στον Ελληνικό λαό, αυτό που έχει αποφασίσει το Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αυτό το οποίο λέτε εσείς προς τον Ελληνικό λαό, άλλο τι μας λέτε εδώ, να βγω εγώ και να πω τα αντίθετα στο εξωτερικό; Πώς θα το κάνω; Πηγαίνω έξω και, κύριε Παπαχελά, ποτέ δεν έχω αισθανθεί τόσο άσχημα και δεν θα ήθελα ποτέ άλλος Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών να αισθανθεί το ίδιο άσχημα. Έγινα περίγελος. Με ρωτούσε ο κύριος Ντελόρ με υπονοούμενα, με ρωτούσε ο κύριος Πόστ του Λουξεμβούργου, με ρωτούσε ο Γκένσερ, με ρωτούσε ο κύριος Κόλλινς της Ιρλανδίας και μου λέγανε, καλά Αντώνη, εδώ μας λές άλλα και μαθαίνουμε από το κέντρο ότι άλλη είναι η γραμμή. Είχανε ήδη αρχίσει οι διαρροές ότι μην ακούτε τον Σαμαρά, αυτός έχει την θέση όνομα, εμάς δεν μας νοιάζει".
Φαίνεται λοιπόν πια ξεκάθαρα ότι όταν εμείς αγωνιζόμασταν να αποτρέψουμε την Κυβέρνηση Μπους, η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βρούν τρόπο να αποφύγουν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας σαν νέο κράτος από την Ενωμένη Ευρώπη. Ο μόνος άλλος φορέας ήταν τα Ηνωμένα Έθνη! Έτσι και έγινε.
Στις 22 Ιανουαρίου 1993, δύο μέρες μετά την ορκωμοσία του Μπίλ Κλίντον και πριν τελειώσουν οι τελετές ορκωμοσίας στην Ουάσιγκτον η κυβέρνηση των Σκοπίων έκανε επίσημη αίτηση στα Ηνωμένα Έθνη να αναγνωριστεί η Νοτιοσλαβία ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Πώς και γιατί αποφάσισε η κυβέρνηση των Σκοπίων να παρακάμψει την Ενωμένη Ευρώπη;
Δύο μέρες αργότερα στις 24 Ιανουαρίου 1993 τρεις μεγάλες χώρες της Ενωμένης Ευρώπης η Αγγλία, η Γαλλία και η Ισπανία με τη σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής κυβέρνησης πρότειναν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας από τα Ηνωμένα Έθνη με μια δήθεν συμβιβαστική ονομασία. Πρότειναν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας με το όνομα «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» FYROM.
Πώς και γιατί αποφάσισαν οι τρεις αυτές κυβερνήσεις να κάνουν την επίσημη αυτή «συμβιβαστική» πρόταση στα Ηνωμένα Έθνη; Μήπως είχαν ψηφίσει οι ηγέτες της Ευρώπης να αλλάξουν στάση και να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με όνομα που περιείχε την λέξη Μακεδονία; Ασφαλώς όχι. Το κάνανε εν ονόματι της Ενωμένης Ευρώπης; Ασφαλώς όχι!!
Φαίνεται ότι όλα είχαν προσυμφωνηθεί παρασκηνιακά. Η Ελληνική Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση των Σκοπίων και οι Ευρωπαίοι τα είχαν βρει για μια σύνθετη ονομασία η οποία περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» . Αυτό που παρέμεινε σε εκκρεμότητα ήταν η θέση του Μπίλ Κλίντον.
Τι έγινε όμως με την ομόφωνη απόφαση των πολιτικών ηγετών της Ελλάδος; Τί έγινε η περίφημη δήλωση του Πέτρου Μολυβιάτη εν ονόματι του Συμβουλίου των Ελλήνων πολιτικών Αρχηγών ότι η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίσει τα Σκόπια εάν η ονομασία περιέχει την λέξη «Μακεδονία»; Είχαν αλλάξει στάση οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες; Ασφαλώς όχι!!
Το θέμα Κλίντον όμως ήταν το πιο σοβαρό. Ο Μπίλ Κλίντον είχε δεσμευτεί στους Ελληνοαμερικανούς υποστηρικτές του και ο Κλίντον θα τηρούσε την δέσμευσή του. Γι’ αυτό είμαι απόλυτα σίγουρος. Επομένως οι αρχιτέκτονες της συμβιβαστικής λύσης ρισκάρανε το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας από την Κυβέρνηση Κλίντον εάν προτείνανε αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που περιείχε την λέξη «Μακεδονία». Μόνον οι Ελληνοαμερικανοί ηγέτες μπορούσαν να αποδεσμεύσουν τον Μπίλ Κλίντον. Εξάλλου αυτοί τον δέσμευσαν στις 3 Οκτωβρίου 1992.
Έτσι κατασκευάσθηκε προσεκτικά ένας σύγχρονος «Δούρειος Ίππος»!

Ιδού τι έγινε.
Δεν ξέρω ακριβώς πόσες ώρες μετά την ορκωμοσία του Μπίλ Κλίντον στο αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν περάσει όταν οι μισθωτοί αντιπρόσωποι της Ελλάδος (paid lobbyists) στην Ουάσιγκτον κ.κ. «Manatos & Manatos” δημιούργησαν μια «προσωρινή ειδική» επιτροπή με την ονομασία «Ad hoc American Hellenic Leadership Committee”.
Ποιά ήταν τα μέλη αυτής της «προσωρινής επιτροπής» δεν έμαθα ποτέ. Αυτό που ξέρω είναι το εξής: Εκ μέρους αυτής της πρόχειρης επιτροπής η εταιρεία «Μάνατος και Μάνατος» ζήτησε από εκλεγμένους πολιτικούς, επιχειρηματίες και Δημοτικούς άρχοντες όλους επιφανείς Ελληνοαμερικανούς να συνυπογράψουν μια επιστολή που απευθυνόταν στον Πρόεδρο Κλίντον και του ζητούσε να υποστηρίξει την «νέα θέση» της Ελληνικής Κυβέρνησης για μια «συμβιβαστική λύση» στο ζήτημα της αναγνώρισης του ονόματος της Νοτιοσλαβίας. Η επιστολή είχε συνταχθεί και είχε διατυπωθεί τόσο προσεκτικά που μπροστά της ο «Δούρειος Ίππος» έμοιαζε σαν μια ερασιτεχνική εφεύρεση!
Παρόλα αυτά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Ο Μπίλ Κλίντον θα έπρεπε να υποστηρίξει την νέα θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης στην ονομασία του νέου κράτους της Νοτιοσλαβίας, παρότι η συμβιβαστική λύση περιείχε τη λέξη «Μακεδονία».
Η προτεινόμενη επιστολή προς τον Πρόεδρο Κλίντον είχε την ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 1993 έξι μέρες μετά την ορκωμοσία του. Είναι τόσο ωραία γραμμένη και τόσο υπέροχα εθνικοποιημένη που αν δεν είσαι γνώστης των πραγμάτων και «γάτα» στα πολιτικά υπονοούμενα ποτέ δεν θα καταλάβεις ότι με την συνυπογραφή σου συμβάλλεις σε μια Κολοσσιαία εθνική προδοσία! Και όμως ακριβώς αυτό ήταν.
Όταν εγώ έλαβα το προτεινόμενο γράμμα προς τον Πρόεδρο Κλίντον και μου ζητήθηκε να το υπογράψω οι συγγραφείς του είχαν ήδη εξασφαλίσει την υπογραφή των: Phil Angelides (Φίλ Αγγελλίδης), Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας. Art Agnos (Αρτ 'Aγκνος), πρώην Δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο, Andrew Athens ('Aντριου 'Aθενς), Προέδρου του Ηνωμένου ΑμερικανοΕλληνικού Κογκρέσου, John Casimatidis (Τζων Κατσιματίδης), Πρόεδρο του "Red Apple Groups". Philip Christopher (Φίλιπ Κρίστοφερ), Προέδρου PSEKA, dr. Gus Konstantine (Γκάς Κονσταντίν), Supreme President of AHEPA, dr. Takey Crist (Τάκη Κρίστ), Προέδρου American Hellenic Institute, Public Affairs Committee. Michael Dukakis (Μιχάλης Δουκάκης), πρώην Κυβερνήτης της Πολιτείας της Μασαχουσέτης, Nicholas Gage (Νίκολας Γκέιτς), συγγραφέας, Fotis Gerasopoulos (Φώτης Γερασόπουλος), αντιπρόεδρο Hellenic American National Council. Dr. Christos Ioannides (Χρήστος Ιωαννίδης), Καθηγητής Greek and Middle Eastern Affairs, Michael Zaharis (Μιχάλης Ζαχάρης), Chairman KOS Pharmaceutical INC, Sotiris Kolokotronis (Σωτήρης Κολοκοτρώνης), President SKK Enterprises, Andrew Manatos ('Aντριου Μανάτος), Special Counsel United Hellenic American Congress, John Nathenas (Τζων Νάθενας) President Hellenic American National Council. Peter J. Pappas (Πήτερ Πάππας), President P.J. Mechanical Corporation, Jim Regas (Τζιμ Ρήγας) Esq. Senior Courses Regas, Freratos & Harp, Eugene Rossides (Ευγένιος Ροσίδης), Esq. Chairman American Hellenic Institute, Angelo Tsakopoulos ('Αγγελος Τσακόπουλος), Former National Chairman Greek American for Clinton and Professor Spiros Vreonis jr.(Σπύρος Βρυώνης), New York University.
Ασφαλώς έγινε κοινοποίηση της επιστολής στον Warren Christopher (Γούορεν Κρίστοφερ) Υπουργό Εξωτερικών ΗΠΑ, Anthony Lake ('Αντονυ Λέικ), Σύμβουλο Ασφαλείας του Λευκού Οίκου και dr. Madeleine Albright (Μαντλίν Ολμπράϊτ), Πρέσβη των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη.
Διάβασα προσεκτικά την προτεινόμενη επιστολή που μου ζητούσαν να συνυπογράψω και είπα μέσα μου "Ώρα καλή Μακεδονία μας". Ασφαλώς δεν δέχτηκα να την συνυπογράψω και η επιστολή εστάλη στον Πρόεδρο Κλίντον. Κατάλαβα ότι εάν τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώριζαν το νέο κράτος των Σκοπίων με ένα όνομα που περιείχε τη λέξη "Μακεδονία" θα γεννιόταν για πρώτη φορά στην ιστορία μια νέα χώρα με την ονομασία "Μακεδονία" και δεν θα ήταν Ελληνική. Με άλλα λόγια η νοτιότερη περιοχή της Γιουγκοσλαβίας θα αναγνωριζόταν από τα Ηνωμένα Έθνη σαν χώρα με το όνομα "Μακεδονία" και η Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας θα ήταν πια απλώς μια διοικητική περιφέρεια όπως την αποκάλεσε ο προαναφερθείς ιστορικός κ. Johann Fink. Μια διοικητική περιφέρεια η οποία στο μέλλον θα διεκδικείται από το νεοσύστατο κράτος.
Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι που πρόσφεραν την υπογραφή τους δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο για να μελετήσουν το ακριβές κείμενο της επιστολής και υπέγραψαν καλή τη πίστη νομίζοντας ότι υπογράφουν για το συμφέρον της Ελλάδας. 'Αλλωστε η υπογραφή ζητήθηκε και δόθηκε τηλεφωνικά!
Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα δίμηνο γεμάτο παραπληροφόρηση και αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Για περισσότερο από δύο μήνες οι συζητήσεις και οι "αγώνες" περιστρέφονταν γύρω από δευτερεύοντα και τριτεύοντα θέματα. Σημαίες, σύμβολα, παλικαρισμοί, Τουρκικές παρενοχλήσεις οτιδήποτε άλλο παρά το όνομα Μακεδονία απασχολούσαν την κοινή γνώμη.
Τελικά η μάσκα έπεσε. Στις 7 Απριλίου 1993 επίσημα πια με επιστολή προς το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εν ονόματι της Ελληνικής Κυβέρνησης ο τότε υπουργός Εξωτερικών κ. Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ανήγγειλε ότι η Ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται την συμβιβαστική πρόταση με την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θα αναγνωρίσουν το νοτιότερο τμήμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας ως νέο κράτος με την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Την ίδια μέρα, στις 7 Απριλίου 1993 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την αναγνώριση του νέου κράτους και φυσικά έτσι ψήφισε και η Ελλάδα!
Εκείνη την ημέρα ένα κομμάτι από την Ελληνικότητά μου πέθανε.
Έτσι λοιπόν εάν σας ρωτήσει κανείς πότε αναγνωρίστηκε (γεννήθηκε) το πρώτο και μόνο μη Ελληνικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία» να του πείτε στις 7 Απριλίου 1993.
Αν σας ρωτήσει ποιά ήταν η θέση της Ελλάδος, να πείτε ότι ψήφισε υπέρ!
Αν σας ρωτήσει πώς ψήφισε η Αμερική να του πείτε και αυτή ψήφισε υπέρ.
Αν σας ρωτήσει γιατί οι Ελληνοαμερικανοί φίλοι του Μπίλ Κλίντον του ζήτησαν να αλλάξει την θέση που είχε πάρει στις 3 Οκτωβρίου 1992 να του πείτε γιατί η Ελληνική κυβέρνηση τους ζήτησε να το κάνουν!
Ακούστε προσεκτικά παρακαλώ, κυρίες και κύριοι, τι είπε ο τότε πανίσχυρος Αμερικανός βουλευτής και Πρόεδρος της Επιτροπής των Εξωτερικών Υποθέσεων του Αμερικανικού Κογκρέσου κ. Lee Hamilton (Λι Χάμιλτον) όπως είχε γραφεί στην (τότε) ημερήσια εφημερίδα «Πρωϊνή» της Νέας Υόρκης, λίγες μέρες μετά την επίσημη αναγνώριση από τα Ηνωμένα Έθνη.
Είπε ο κύριος Χάμιλτον:
«ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΑΤΕ ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ. ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΣΥΞΥΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΑΣ»
Η Ελληνική κυβέρνηση έχασε μοναδική ευκαιρία να κερδίσει σημαντικά πλεονεκτήματα στη μάχη των Σκοπίων, όταν λόγω ασυνεννοησίας με την Ουάσιγκτον και ερασιτεχνικών χειρισμών δέχθηκε τον «έντιμο συμβιβασμό» χωρίς να περιμένει τη δημοσιοποίηση της θέσης της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.
Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Λι Χάμιλτον, δήλωσε στη διάρκεια εκδήλωσης Ελληνοαμερικανών στο Λος 'Αντζελες, ότι ο ίδιος αλλά και στελέχη της κυβέρνησης Κλίντον εξεπλάγησαν από την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να μην επιμένει στη γνωστή θέση της για την ονομασία και αντίθετα να αποδεχθεί τη διαδικασία της διαιτησίας και της όποιας απόφασης των μεσολαβητών Σάιρους Βάνς και Λόρδου Όουεν.
Ο Αμερικανός βουλευτής, που θεωρείται ένας από τους λίγους πολιτικούς που γνωρίζουν τα ελληνικά εθνικά θέματα, ιδιαίτερα το Κυπριακό και το πρόβλημα που δημιουργούν τα Σκόπια, είπε ότι η πλειοψηφία των βουλευτών και των γερουσιαστών «είχαν πειστεί για τις δίκαιες θέσεις της Ελλάδας» και τις υποστήριξαν μάλιστα εγγράφως, υπογράφοντας κείμενο επιστολής προς τον Πρόεδρο Τζόρτζ Μπούς.
Όπως εξήγησε ο κ. Χάμιλτον, «το Κογκρέσο ενημερώθηκε σωστά από την Ελληνοαμερικανική κοινότητα», τα μέλη της οποίας πίεσαν με διάφορους τρόπους τους βουλευτές και τους γερουσιαστές, οι οποίοι πείστηκαν ότι το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ήταν στην πραγματικότητα η κλοπή του ονόματος της Μακεδονίας.
Ο Αμερικανός βουλευτής βλέπει «διαφωνία μεταξύ των θέσεων της Αθήνας και της Ομογένειας» αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι μόνοι που απέμειναν να επιμένουν για μη χρησιμοποίηση του ονόματος της Μακεδονίας είναι οι Ελληνοαμερικανοί.
Ο κ. Χάμιλτον κατέληξε λέγοντας ότι ακριβώς λόγω της αποδοχής από την Αθήνα συμβιβαστικής λύσης, ούτε το Κογκρέσο, ούτε η Κυβέρνηση Κλίντον μπορούν πια να βοηθήσουν, υπονοώντας ότι δεν ισχύουν οι προεκλογικές υποσχέσεις του Αμερικανού Προέδρου».
Στις 22 Φεβρουαρίου 1994 ο παλαίμαχος στρατηγός του Ελληνικού στρατού εν αποστρατεία Ελευθέριος Παπαγιαννάκης με επιστολή του προς τον Πρέσβη της Αυστραλίας στην Αθήνα αναρωτήθηκε πως η Αυστραλία αναγνώρισε τα Σκόπια ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Στις 28 Μαρτίου 1994 ο Αυστραλός Πρέσβης C.A. Edwards απάντησε στο στρατηγό Παπαγιαννάκη ως εξής:
«Στρατηγέ μου,
Το γράμμα σας με ημερομηνία 22 Φεβρουαρίου με εντυπωσίασε με την ειλικρίνεια με την οποία εκφράσατε τα αισθήματά σας προς την Αυστραλία και τους Αυστραλούς που έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία της Ελλάδος.
Είναι μεγάλο κρίμα που άνθρωποι όπως εσείς που έχουν τόσο δυνατά αισθήματα για τη χώρα μου αισθάνεται ότι κατά κάποιο τρόπο η πρόσφατη απόφαση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM) αποτελεί με οποιοδήποτε τρόπο κτύπημα κατά της Ελλάδος. Από την πλευρά της η Κυβέρνηση της Αυστραλίας δεν αισθάνεται ότι η απόφασή της ήταν με οποιοδήποτε τρόπο κατά των συμφερόντων της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα παίρνοντας την απόφασή της η κυβέρνηση κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να ανταποκριθεί στις επιθυμίες της Ελλάδας. Καθώς πιθανώς προσέξατε το όνομα με το οποίο αναγνωρίσαμε τη χώρα ήταν το ίδιο όνομα με εκείνο που χρησιμοποίησε η ίδια η Ελλάδα στην δική της αναγνώριση και σε όλες τις άλλες δοσοληψίες που έχει με αυτή τη χώρα».
Μετά από όλα αυτά κυρίες και κύριοι τώρα πια ξέρετε:
Τι κάνανε οι Ελληνοαμερικανοί
Ξέρετε τι κάνανε οι Αμερικανοί
Ξέρετε τι κάνανε οι Ευρωπαίοι
Ξέρετε τι κάνανε οι Σκοπιανοί και
ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΚΑΝΑΝΕ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ ΟΙ ΝΤΟΠΙΑΝΟΙ !...»

Δημοκρατική Συμπαράταξη" Καμαρωστε τα παιδια!!!




Επειδη οι δημοσκοποι ομιλουν για ολικη επαναφορα του πρωην Πασοκ με λυπη βλεπω έναν λαό που ως άξιος της μοίρας του στήριξε τόσα χρόνια όλους αυτούς τους μιζαδόρους λωποδύτες, 
     ..όλα αυτά τα τρωκτικά που με κομπίνες, λοβιτούρες, λαμογιές και
κάθε είδους παρόμοιες  πασοκικές πρακτικές ροκάνισαν το δημόσιο χρήμα, κοινοτικά κονδύλια, επιδοτήσεις, και ό,τι βρήκαν μπροστά τους,
     ..καταχρεώνοντας τρείς επόμενες γενιές ελλήνων,
     ..προκειμένου η γυαλιστερή αυτή φραγκοπαντρεμένη φραγκόκοτα να ζήσει μιά άνετη και ξένοιαστη ζωή με τα κλεμμένα του ελληνικού λαού.

     Το κακό είναι πως όλη αυτή η πασοκαρία ζει και κινείται ακόμα, και ετοιμάζει μάλιστα την αντεπίθεσή της,
     ..κρυμμένη βέβαια όπως όλοι οι παράνομοι, οι εγκληματίες κι οι θρασύδειλοι πίσω από  νέο όνομα, με "νέα οράματα" μίζας και ρεμούλας,
     ..την "Δημοκρατική Συμπαράταξη".

     Παλιοί τυφλοπόντικες και νέα φυντανάκια συνωθούνται στην φωλιά-κρησφύγετο του νέου υπόγειου πιά ΠαΣοΚ προετοιμάζοντας το έδαφος για την στιγμή που οι αρουραίοι που βρήκαν καταφύγιο και κρυψώνα στον ΤΣΥΡΙΖΑ, επιστρέψουν στην πάτρια σφηκοφωλιά,
     ..αφήνοντας σύξυλους τους τραβεστί-αριστερούς αντιμέτωπους με τους ανέμους που έσπειραν.

     Όλος αυτός ο συρφετός, όλοι αυτή η εμετική συμμορία, διανθισμένη για το ξεκάρφωμα με καινούργιους και νέους ανθρώπους -ίδιας όμως νοοτροπίας- φιλοδοξεί να μας ξανακυβερνήσει.
     Γιατί όχι;
     Ήδη αναδύεται μέσα απ' τον βόθρο των καναλιών ως φοίνικας αναγεννώμενος απ' την στάχτη του,
     ..αδιαφορώντας και αποτάσσοντας μετά βδελυγμίας βεβαίως την στάχτη και την μπούρμπερη των μνημονίων των οποιών είναι και οι ηθικοί και οι φυσικοί αυτουργοί.
     Κι ο λαός -πάντα μέσα απ' τον βόθρο των καναλιών- κοιτάζει και θαυμάζει το θαύμα.
     Αύριο-μεθαύριο θα το ψηφίσει κι όλας σαν κάτι νέο και άφθαρτο.


     Μη μας κάνει λοιπόν εντύπωση η χειρονομία της γυαλιστερής πασοκαρίας.
     Στην γλώσσα του ΠαΣοΚ τωρα "Δημοκρατική Συμπαράταξη"),
     ..σημαίνει το σύμβολο της νίκης.

     Της δικής τους νίκης,
     ..απέναντι στον λαό και την χώρα!..

Τρίτη

Πουτανα ολα!!!

  Ξεκινούν σήμερα οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί της "αριστερής" ηθικής, της τσίπας, της αξιοπρέπειας, και των λαϊκών αγώνων τόσων δεκαετιών.
     Τιμή εκκίνησης:  μία (πρωθ)υπουργική καρέκλα.

Ξυπνατε ρε ζλαπια!!!

Φωτογραφία του Aristidis Deslis. 

Βλέποντας αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας τα μνημονιακά αυτά χρόνια, βγάζει κανείς αβίαστα συμπεράσματα.
     Πρέπει να είναι τυφλός για να μη τα δεί, ή τελειωμένο κομματόσκυλο για να μη τα καταλάβει.

     Όλες οι κυβερνήσεις που ανέλαβαν την εξουσία αυτά τα χρόνια, μία-μία, όλες, ανεξάρτητα αν ονομάζονταν "δεξιές" ή
"αριστερές" ή του (πέτσινου) "συνταγματικού τόξου", ή ό,τι άλλο,
     ..ξεβρακώθηκαν.
     Όλες, μία προς μία βάδισαν τον ίδιο δρόμο της ξεφτίλας και της εθνικής μειοδοσίας.
     Απερίφραστα όλοι οι πρωθυπουργοί αυτής της περιόδου, καθώς και οι υπουργοί τους είναι προδότες, και απατεώνες τέτοιου βεληνεκούς που το εκτελεστικό απόσπασμα ως στιγμιαία απόδοση δικαιοσύνης (ή τιμωρίας) δεν θα αρκούσε για να ξεπλύνει το άγος και να κατασιγάσει τα πάθη του λαού.

     Όποιος από  'μάς άγεται και φέρεται ακόμη από ταμπέλες "δεξιός", "αριστερός", "κεντρώος", "ανεξάρτητος", είναι απλώς βλάξ, ή "επιτήδειος" (λαμόγιο) που αποσκοπεί σε δικά του μη αξιοκρατικά, μη ηθικά, ημιπαράνομα ή και άνομα συμφέροντα.

     Ο εχθρός του λαού και της χώρας είναι το ίδιο το σύστημα και όσα κόμματα έχουν προσχωρήσει σε αυτό. Δηλαδή όλα αυτά που σήμερα βρίσκονται μέσα στην Βουλή.
     Οι πολιτικοί και τα κόμματα που εφαρμόζουν (ασχέτως τί λένε) τις επιταγές της Παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού δεν κατατάσσονται σε "δεξιούς", ούτε σε "αριστερούς", "σοσιαλιστές", κλπ.
     Είναι όλοι εντελλόμενες μαριονέτες με την ταμπέλα "δωσίλογοι".

     Έχει προ πολλού ξεπεραστεί το σημείο που το ακροτελεύτιο άρθρο του συντάγματός μας αρχίζει να ισχύει.
     Το πολιτικό σύστημα, είτε λέγεται κυβέρνηση είτε αντιπολίτευση (αποτελούν και οι δύο μαζί την πολιτική εξουσία), το γνωρίζει.
     Και φοβάται μήπως αυτό γίνει συνειδητά κατανοητό από την μεγάλη μάζα του λαού.
     Ζει με τον εφιάλτη της αφύπνισης του λαού, από κάποια τυχαία θρυαλλίδα.
     Μιά τέτοια θρυαλλίδα, και μάλιστα πιθανή, είναι και οι μαζικοί πλειστηριασμοί των κατοικιών των πολιτών.
     Η εξουσία στην χώρα μας το ξέρει και γι αυτό το απέφευγε τόσα χρόνια.
     Είναι όμως τόσο μεγάλες οι πιέσεις απ' την νεοφασιστική Ευρωπαϊκή "Ένωση", τους τοκογλύφους και τις τράπεζες,
     ..και τόσο μεγάλη η δίψα των δωσιλόγων για εξουσία, μεγαλεία και πλούτη,
     ..που δέχτηκαν να το ρισκάρουν. 
     Μεγάλο κι επικίνδυνο ρίσκο γι αυτούς.
     Γι αυτό κι έχουν εξαπολύσει τις δυνάμεις καταστολής εναντίον κάθε διαμαρτυρόμενου πολίτη.
     Για ν' αποφύγουν τον εφιάλτη που φοβούνται.
     Η κυβερνητική βία θα κλιμακωθεί.
     Το έχουν αποφασίσει: ή αυτοί ή εμείς.  Ο θάνατός μας η ζωή τους.

     Το έχουμε ξαναπεί: Βρισκόμαστε σε πόλεμο.
     Ας κάνουμε τον εφιάλτη τους πραγματικότητα!..

Ο φυγάς με τα ατσάλινα πόδια





«Πέθανα πολλές φορές σ’ αυτό το ταξίδι. Οπότε να ξέρετε ότι εάν πεθάνω, θα είναι δολοφονία». Ο 40χρονος Μαχμούτ, παρότι ασφαλής σήμερα σε ένα προσφυγικό καμπ στην Κεντρική Ευρώπη, φοβάται ακόμα πολύ για τη ζωή του – και κυρίως για την 11χρονη κόρη του (είναι διαζευγμένος) που είναι πίσω στην Τουρκία. Εχουμε αλλάξει κάποιες λεπτομέρειες στη διήγησή του, ώστε να μην προδοθεί η ταυτότητά του και το πού βρίσκεται. Εξάλλου το πού δεν έχει τόση σημασία όσο το πώς: την άνοιξη ο Μαχμούτ διέφυγε στην Ελλάδα κολυμπώντας και κατόπιν έφτασε στην κεντρική Ευρώπη περπατώντας.
Η ζωή του Μαχμούτ άλλαξε μετά το πραξικόπημα στην Τουρκία. Ηταν αξιωματικός του Ναυτικού. Μια μέρα, οι ανώτεροί του τον ενημέρωσαν ότι το όνομά του βρίσκεται στις λίστες της Αγκυρας με τους συνδεόμενους με το κίνημα Γκιουλέν. Αποστρατεύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, ενώ η αστυνομία κατάσχεσε όλα του τα υπάρχοντα, όπως και το πράσινο διαβατήριο που κατέχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι στη χώρα. Ο ίδιος μπήκε φυλακή. «Για τίποτα. Δεν είχα κάνει τίποτα. Τους ρώταγα τι έκανα και μου είπαν ότι κάποιος τους σφύριξε ότι είμαι κατά του Ερντογάν και μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης».Είχε περάσει μέσα ήδη πέντε μήνες όταν πήρε μια τρελή απόφαση: θα έλεγε ψέματα, θα ομολογούσε. «Μου είχαν πει ότι αν ομολογούσα θα έβγαινα μέχρι να δικαστώ. Εάν δεν έλεγα τίποτα, μπορεί να έμενα μέσα για χρόνια και όταν θα έβγαινα δεν θα είχα τίποτα. Μου είχαν πάρει τα πάντα, τις καταθέσεις μου, τη ζωή μου». Ετσι, μια μέρα ομολόγησε ότι ήταν ένοχος και αποφυλακίστηκε. Είχε αποφασίσει να δραπετεύσει.
Ο Μαχμούτ άρχισε να διερευνά τις επιλογές του, περιέργως η πιο τρελή από αυτές έμοιαζε να έχει τις περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Αφού δεν είχε χρήματα για διακινητές, θα κολυμπούσε. Η θάλασσα πάγος. Αγόρασε μια στολή δύτη και πήγε στο Τσανάκαλε, το κοντινότερο σημείο στη Λέσβο. Ξεκίνησε Πρωταπριλιά, νύχτα για να μην γίνει αντιληπτός. Αρχικά κολυμπούσε γρήγορα, αργότερα έκοψε ταχύτητα γιατί στα ανοιχτά είχε κύμα. Φοβήθηκε πολύ τα μεγάλα διερχόμενα πλοία. Η εκπαίδευσή του στις ειδικές δυνάμεις απέδωσε. Διένυσε περίπου επτά μίλια, σε τέσσερις ώρες. Δεν εντοπίστηκε από το λιμενικό.
Βγήκε στην παραλία της Εφταλούς τουρτουρίζοντας. Εβγαλε τη στολή και έτρεξε να κρυφτεί στο δάσος. Πονούσε, είχε τραυματιστεί στα πόδια. Το πρωί περπάτησε ώς τη Μήθυμνα, όπου έφαγε κάτι. «Κοίταξα την Τουρκία απέναντι. Ενιωσα συγκίνηση. Τα πράγματά μου, η κόρη μου, όλη μου η ζωή είχε μείνει πίσω». Προσπάθησε να πάρει καράβι για Πειραιά αλλά δεν γινόταν, η αστυνομία ήταν παντού. Πήγε στη Μόρια και είπε στις Αρχές την ιστορία του. Προσήχθη στο τμήμα. «Μου έλεγαν ότι είμαι πράκτορας. Δεν πίστευαν ότι κάποιος μπορεί να έρθει κολυμπώντας».
Κάποια στιγμή, του έφτιαξαν προσωρινά χαρτιά και τον έβαλαν στο καράβι για Αθήνα. Από εκεί, στις 9 Ιουνίου πήρε το τρένο για Κιλκίς, τη Δοϊράνη. Πάλι νύχτα, πέρασε με τα πόδια τα σύνορα με την ΠΓΔΜ. Ηταν πιο εύκολο από ό,τι νόμιζε. Περπάτησε ώς την πόλη Νοβ Ντόιραν, όπου για πρώτη φορά συνάντησε αστυνομία, αλλά «δεν κατάλαβαν ότι είμαι πρόσφυγας». Στη Βογδάντσα έφαγε κάτι και άλλαξε τα λίγα ευρώ που είχε σε δηνάρια. Με λεωφορείο και τρένο έφτασε στην πόλη των Σκοπίων, από εκεί Κουμάνοβο και μετά ταξί για τα σύνορα. Περπάτησε όλη τη νύχτα και έφτασε στο χωριό Μιράτοβατς της Σερβίας. «Ενιωθα τόσο πόνο που έκλαιγα». Πήρε το τρένο για Βελιγράδι όπου έμεινε έξι μέρες. Επειτα έφτασε στα σύνορα με Κροατία. Στην προσπάθεια να τα διασχίσει, έχασε τα υπάρχοντά του. «Ηταν πολύ δύσκολες οι συνθήκες. Το δάσος ήταν κατασκότεινο».
Χαμένος στην ύπαιθρο
Κάποια στιγμή εντοπίστηκε από την αστυνομία. «Με χτύπησαν πολύ, με γύρισαν στη Σερβία αλλά με παράτησαν στο δάσος. Κοιμήθηκα τρεις μέρες στην ύπαιθρο». Επιχείρησε να περάσει στην Ουγγαρία αλλά ήταν αδύνατο, είχε δύο φράκτες. Τελικά περπάτησε 30 χλμ. και πέρασε Κροατία. Από το Ζάγκρεμπ έφτασε στα σύνορα με Σλοβενία.
«Εκεί υπάρχει ένα χωριό που το μισό ανήκει στη μία χώρα και το άλλο μισό στην άλλη. Απλά πέρασα μια γέφυρα και βρισκόμουν στη Σλοβενία». Περπάτησε κάμποσο ακόμα και χρησιμοποιώντας google maps (είχε πάρει μια κάρτα sim σε κάποιον από τους σταθμούς), πέρασε και τα σύνορα μέσα από το δάσος με την Αυστρία. Ηταν Ιούλιος του ’17, ακριβώς ένας χρόνος από την απόλυσή του από το Ναυτικό.
Σήμερα, ο Μαχμούτ περιμένει την έγκριση της αίτησης ασύλου στη χώρα όπου κατέληξε. «Ούτε εγώ δεν μπορώ να πιστέψω ότι τα κατάφερα».


ΠΗΓΗ

Δευτέρα

Η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, είχε χρεωκοπήσει ηθικά.




Kίμωνος, του Αθηναίου

Η μεταπολιτευτική δημοκρατία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια μιας μεγάλης εθνικής καταστροφής, την οποία ξεπερνά σε σημασία μόνο ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης.


Οι μέρες που διάγουμε σηματοδοτούν την οριστική κατάρρευση της μεταπολίτευσης, υπό το βάρος της οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας. Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικά. 

Η σημερινή της κατάρρευση, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και ηθικής παρακμής, ήταν προδιαγεγραμμένη και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. 

Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και να αποδώσει δικαιοσύνη για την Κυπριακή Τραγωδία. Τιμωρώντας όσους άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας και τιμώντας όσους προέταξαν τα στήθη τους, υπερασπιζόμενοι τέσσερις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας στο νησί του Ευαγόρα.

Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σε αυτή τη διαπίστωση. Ούτε η μοίρα της ελλαδικής κοινωνίας το είχε γραμμένο – για όσους την θεωρούν πλοηγό της ζωής, ούτε ο Θεός μας τιμώρησε – για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή Του. Απλά, η ηθική συγκρότηση μιας κοινωνίας, αποτελεί ασφαλή οδηγό και πρόκριμα για την κατάληξή της. 

Μία κοινωνία που ανέχτηκε τον ενταφιασμό της διερεύνησης των ευθυνών για μία τέτοια εθνική καταστροφή, ήταν θέμα χρόνου να συναντήσει την επόμενη. Σαράντα (και κάτι) χρόνια μετά, είναι ασήμαντος ιστορικός χρόνος. Θα μπορούσε να είχε συμβεί αργότερα, ή και νωρίτερα, ήταν όμως νομοτελειακό πως η κατάρρευση θα ερχόταν. Τα συμπτώματα της Ύβρεως που διαπράχθηκε ήσαν πολλά και εξόφθαλμα αλλά και το δέλεαρ που έπεισε το κοινωνικό σώμα να ανεχθεί τη συγκάλυψη, κι αυτό ήταν ευδιάκριτο.

Η Ύβρις υπήρξε τεράστια, ανήκουστη. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την ανείπωτη Τραγωδία! Οι στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν τότε, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου (ή δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν, αρκούμενοι στο να μιλούν με τους Αμερικανούς και τον ξένο «παράγοντα»), έζησαν – ή ζουν ακόμα – εν τιμή, απολαμβάνοντας τίτλους, συντάξεις και προνόμια. 

Όσοι ολιγώρησαν μπροστά στον εισβολέα (ενώ ίσως είχαν αποδειχθεί «λιοντάρια» στο πραξικόπημα), δεν ελέγχθηκαν ποτέ. O θλιβερός θίασος που υποδυόταν την «ελληνική κυβέρνηση» κατά το πραξικόπημα και την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής, δεν αντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη.



Οι πολιτικοί άνδρες που ανέλαβαν τα ηνία στις 23 Ιουλίου, δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για όσα έκαναν ή, το κυριότερο, παρέλειψαν να κάνουν, για να υπερασπιστούν την μεγαλόνησο από την ολοφάνερα επικείμενη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων.

Απεναντίας, όσοι ρίχτηκαν στις 20 Ιουλίου στον αγώνα, με το πάθος που πραγματικά ταίριαζε σε όσους αξιώθηκαν τέτοια τιμή, υβρίστηκαν, συκοφαντήθηκαν και αφέθηκαν ανενδοίαστα στη λήθη, στην αδιαφορία και στην απαξίωση. 

Και όσοι από αυτούς είχαν την ατυχία να απωλέσουν τη σωματική τους αρτιμέλεια ή την ψυχική και σωματική τους υγεία, υπέστησαν απίστευτους εξευτελισμούς από τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. 

Οι νεκροί, οι τραυματίες, οι αγνοούμενοι, οι πρόσφυγες, τα ορφανά, οι κακοποιημένες γυναίκες της εισβολής, αφέθηκαν να ξεχαστούν. 

Τι τύχη είχε μία δημοκρατία που διαπράττει τέτοια ανομία; Δεν ήταν φανερό πού θα κατέληγε;

Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε γεγονός. Πρόκειται για μία πολιτικο-στρατιωτική ήττα που σημαδεύει ανεξίτηλα την Ιστορία του Έθνους και υποθηκεύει το μέλλον του Ελληνισμού σε μία πανάρχαια κοιτίδα του. 

Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται να διερευνήσει τα αίτια ενός τέτοιου εφιάλτη, επικαλούμενη πως θα διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με τον «ξένο παράγοντα»; 

Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται, λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, υποκριτικό «άνοιγμα» του φακέλου της Κύπρου για να εξυπηρετηθούν εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής; 

Δεν της αξίζει να καταρρεύσει μέσα στη γενική καταισχύνη; 

Μία δημοκρατία που αφήνει άταφους και λησμονημένους τους ήρωές της και ατιμώρητους τους υπεύθυνους μίας ιστορικής καταστροφής, επειδή «…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…», δεν έχει προδιαγράψει το μέλλον της; 

Δεν ήταν φανερό πως η κοινωνία της θα άκουγε κάποτε έναν gauleiter από την Εσπερία να δηλώνει ωμά πως «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό»; 

Ξέρω πως πολλοί θα καγχάσουν με όσα υποστηρίζει αυτό το σημείωμα. «Τι σχέση έχει», θα πούν, «η οικονομική μας χρεωκοπία, με τα όσα έγιναν το καλοκαίρι του 1974»; “It’s the economy stupid!”, θα φωνάξουν οι γιάπηδες του LSE και του Harvard. Ποιά Κύπρος; Εδώ μιλάμε για ΑΕΠ, spreads, CDS, το διογκωμένο δημόσιο, τα swaps, τι είναι αυτά που μας λές; Πικρό και παγωμένο θα είναι όμως το γέλιο τους. 




Γιατί όλοι ξέρουμε πως μία κοινωνία χρεωκοπεί οριστικά, μόνο όταν διαλυθεί το σύστημα αξιών της. Αυτό είναι που της επιτρέπει να σταθεί όρθια και να αντέξει φυσικές και οικονομικές καταστροφές, πολέμους, αναποδιές και δυστυχίες. 

Η ελλαδική κοινωνία υπονόμευσε το σύστημα αξιών της, όταν απέστρεψε το πρόσωπο από την κυπριακή τραγωδία, για να κυνηγήσει την επίπλαστη οικονομική ευμάρεια της μεταπολίτευσης. 

Και τώρα είναι γονατισμένη και ανίκανη να αντιδράσει. Θα στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη δύναμη να αντέξει μία πτώχευση; Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω ....

Πιστεύω πως η προσπάθεια που έκανε η κοινωνία μας να αποστρέψει το πρόσωπο από (τις ευθύνες της και το χρέος της προς) την Κύπρο, οδήγησε σε καταστάσεις περίεργες. 

Η πολιτική μας ηγεσία, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου την επάνοδο της Δημοκρατίας, με μία glamorous (παλαιότερα τουλάχιστον) δεξίωση της Προεδρίας. Η δεξίωση αυτή και ο χρόνος τέλεσής της, ενσαρκώνει την τραγωδία που ανεπίγνωστα μάλλον, έζησε η δική μου γενιά – η γενιά της μεταπολίτευσης, των σημερινών πενηντάρηδων. 

Ποτέ δεν κατάφερα να συνέλθω από την διαπίστωση πως την ώρα εκείνη, της 23ης Ιουλίου του 1974, που εγώ ανέμιζα μία σημαία στην Αθήνα πανηγυρίζοντας για την κατάρρευση της δικτατορίας, κάποια παιδιά της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του συγγενικού μου κύκλου, της διπλανής πόρτας τελικά, πέθαιναν μαχόμενοι στην Κυπριακή Γή, σε μία μάχη αισχρά προδομένη. 

Την ίδια ακριβώς ώρα που εγώ ανέμιζα τη σημαία και όλοι γύρω μου πανηγύριζαν, στην Κύπρο, η ΕΛΔΥΚ υπερασπιζόταν το στρατόπεδό της και τα όπλα της έπαιρναν φωτιά. 

Η ελλαδίτικη Α’ Μοίρα Καταδρομών έθαβε 30 καρβουνιασμένα παλικάρια, θύματα της γελοιότητας αυτών που δεν λογοδότησαν ποτέ, και έπαιρνε θέση για τη μάχη που κράτησε ελεύθερο το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. 

Η 33η Μοίρα Καταδρομών είχε παραδώσει στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου τον Ταγματάρχη Κατσάνη και στην Αθανασία τους 120 αξιωματικούς και καταδρομείς της που προσπάθησαν να κλείσουν με τα κορμιά τους το ρήγμα της Κυρήνειας, από όπου έμπαινε σιδερόφρακτος πια ο Αττίλας. 

Η 31η Μοίρα Καταδρομών αγρυπνούσε φυλάγοντας τη ρημαγμένη Κυπριακή Γή, ανασταίνοντας με τη λαμπρή της δράση από τον Πενταδάκτυλο ως το Πυρόι, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Πλαστήρα. Και η Δόξα μελετούσε το ανάστημα του Παύλου Κουρούπη, του Ελευθέριου Τσομάκη και των λαμπρών συμμαχητών τους, που διάλεξαν να στοιχειώσουν την Κυρήνεια με τη θυσία τους, παρά να φύγουν. 

Εμείς όμως στην Αθήνα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε και τίποτα από αυτά δεν φαινόταν να μας νοιάζει. Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει. Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε .... 

Θα πρότεινα στο σημείο αυτό, πριν αποτιμήσει ο αναγνώστης τα όσα έγραψα σε αυτό το σημείωμα, να κάνει λίγο ακόμα υπομονή, και να γυρίσει τη ματιά του 80 χρόνια πίσω, για να κάνει μία σύγκριση. Για να σκεφτεί, αν ο ισχυρισμός του σημειώματος αυτού πως η ρίζα της χρεωκοπίας βρίσκεται στην απροθυμία της ελλαδικής κοινωνίας να αποκαθάρει το άγος του 1974, έχει κάποια βάση. 

Το Σεπτέμβρη του 1922, φαινόταν να καταρρέει όχι μόνο η «Μεγάλη Ιδέα» αλλά ολόκληρο το Ελληνικό Κράτος. Τελείωνε με το χειρότερο δυνατό τρόπο μία πολεμική περιπέτεια δέκα ετών. O διπλασιασμός της εδαφικής έκτασης της χώρας (1912-13) κινδύνευε να εξανεμιστεί από την οδυνηρή ήττα στη Μικρά Ασία, που έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Έθνους. Τα πάντα κατέρρεαν. Τα θλιβερά απομεινάρια μιας ένδοξης Στρατιάς διέρρεαν σε αποσύνθεση, μαζί με πλήθη προσφύγων που ετοιμάζονταν να περάσουν το Αιγαίο και να έλθουν στην ηπειρωτική Ελλάδα. 

Ας κάνει τώρα ο αναγνώστης ένα μικρό χρονικό άλμα: μόλις 18 χρόνια μετά, και μάλιστα ύστερα από μία περίοδο ανώμαλου πολιτικού βίου και αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων, μία επίσημη χρεωκοπία (1932) και μία τετράχρονη δικτατορία, το ίδιο Έθνος έγραφε την εποποιία του ’40, γονατίζοντας κυριολεκτικά (τη μία) και ηθικά (την άλλη), δύο αυτοκρατορίες της εποχής. 

Πώς επετεύχθη αυτό; 

Θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποκαθαρθεί το άγος της Μικρασιατικής Καταστροφής με την δίκη και την εκτέλεση των 6; 

Θα είχε καταφέρει χωρίς αυτή την κάθαρση, η ηγεσία της εποχής, να συγκροτήσει τη Στρατιά του Έβρου και να επιτύχει τους όρους της Λωζάνης; Θα είχε σταθεί όρθιο το Έθνος; Αμφίβολο. Του «Έθνους η ειμαρμένη» απαίτησε Κάθαρση. Τιμωρία. Για κάποιους ίσως άδικα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς. 

Ας συγκρίνει λοιπόν τώρα ο αναγνώστης, το τότε και το σήμερα. Η φτωχή, ηττημένη, ταπεινωμένη Ελλάδα του 1922, μετά την Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας στάθηκε στα πόδια της και ανάγκασε 18 χρόνια μετά όλη την οικουμένη να υποκλιθεί στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. 

Αντίθετα, η ευημερούσα Ελλάδα του 1974, «ταϊστηκε» με «δημοκρατία», «σοσιαλισμό» και «οικονομική ανάπτυξη», και αγνόησε την ιστορική αναγκαιότητα και την αδήριτη εσωτερική ανάγκη του κοινωνικού σώματος για τιμωρία των ενόχων της Κυπριακής Τραγωδίας. 



Σαράντα (και κάτι) χρόνια μετά
 και αφού είδε να περνά μπροστά της τόσος πλούτος όσος ίσως δεν είχε εμφανιστεί σε καμμία άλλη περίοδο του ελεύθερου βίου της, η Ελλαδική κοινωνία καταρρέει παταγωδώς. Καταρρέει, βασανιστικά και εξευτελιστικά, περίγελως των Εθνών της Γης. 


Μη έχοντας ηθική πυξίδα, εκμαυλισμένη και αποπροσανατολισμένη, διαλύεται αδυνατώντας να βρεί στήριγμα στην εθελόδουλη μεταπολιτευτική πολιτική elite, αλλά και στη γελοία, νεο-πλουτίστικη οικονομική elite (της οποίας οι «εκλεκτοί», κάποτε διασκέδαζαν εκτοξεύοντας αλλήλοις αστακούς, σε εκείνα τα «υπέροχα» καλοκαιρινά μυκονιάτικα parties της περιόδου του Χρηματιστηρίου, έξοχα δείγματα της αισθητικής μιας μεταπολίτευσης που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Κυπριακού Ελληνισμού). 


Μετά από αυτή την ιστορική αντίστιξη, ας καγχάσει όποιος θέλει για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Αν μπορεί, φυσικά. Οι σκιές του Κυπριακού καλοκαιριού του 1974, και το βλέμμα εκείνου του αγοριού μπροστά στον τοίχο που κραυγάζει μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της φωτογραφίας «Κανένας δεν ξεχνά, Τίποτα δεν ξεχνιέται!» θα στοιχειώνουν για πάντα τις μέρες μας. Η Κύπρος τιμωρεί διαχρονικά και αυτούς που «εμήδισαν», και αυτούς που την ξέχασαν. 


Μάλλον, δεν θα καταφέρουμε να μάθουμε με σιγουριά αν κάποιοι «εμήδισαν», απλά το υποπτευόμαστε. Σίγουρα όμως, η ελλαδική κοινωνία επέλεξε να ξεχάσει. Αλλά, όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται.


Οι ρίζες της σημερινής μας οικονομικής χρεοκοπίας βρίσκονται στο μαύρο καλοκαίρι της Κυπριακής Τραγωδίας του 1974